Sarcodon leucopus
What You Should Know
Sarcodon leucopus to gatunek mikoryzowy związany ze starymi lasami Pinus sylvestris na glebach wapiennych. Znaleziony w Azji i Europie, został opisany jako nowy dla nauki w 1825 roku przez Christiana Hendrika Persoona. Owocniki są bladofioletowo-brązowe do ciemnobrązowych ze spłaszczonymi lub lekko wklęsłymi kapeluszami. Tekstura powierzchni, początkowo drobno filcowa, później pęka, tworząc błyszczące łuski.
Owocniki Sarcodon leucopus zawierają nowe związki zwane sarkoviolinami, które wykazują działanie przeciwutleniające i hamujące α-glukozydazę.
Sarcodon leucopus występuje na obszarach górskich tworząc ektomikoryzę z Pinus sylvestris (sosna zwyczajna). Zamieszkuje miejsca ubogie w składniki odżywcze, na glebach wapiennych od suchych do mezowych. Odpowiednim środowiskiem są stare, słoneczne, półotwarte lasy. Gatunek ten wytwarza sporokarpy późnym latem i jesienią.
Inne nazwy: Nazwa-shishi-take (Japonia), Plompe stekelzwam (Holandia), Lošák hladký (Czechy), Glatter Braunsporstacheling (Austria), Jelenkovec hladký (Słowacja).
Identyfikacja grzybów
Owocniki
Średnica do 20 cm (8 cali). Tekstura powierzchni, początkowo drobno filcowa, później pęka, tworząc błyszczące łuski. Jego kolor jest od bladofioletowo-brązowego do ciemnobrązowego.
Trzon
Łodyga mierzy 4-8 cm (1.6-3.1 cal) długości i 2-6 cm (0.8-2.4 in) thick.
Kolce
Spodnia strona kapelusza ma do 15 mm długości i około 1 mm grubości.
Miąższ
Miąższ ma nieprzyjemny zapach i gorzki smak.
Zarodniki
Z grubsza kulisty, zazwyczaj mierzący 7.2-7.9 na 4.5-5.6 µm.
Siedlisko i ekologia
Jest to grzyb ektomikoryzowy Pinus sylvestris w starych, często otwartych lasach iglastych na glebach bardzo suchych do mezowych, bogatych w podłoże do wapiennych, często na cienkich glebach nad podłożem skalnym (Nitare 2006, Brandrud 2009). W Europie Środkowej gatunek ten występuje głównie na terenach górskich i subalpejskich (Breitenbach i Kranzlin 1986, Krieglsteiner 2000). W Norwegii S. leucopus występuje zwłaszcza w lasach nad skałami oliwinowymi/serpentynowymi, siedlisku silnie zagrożonym przez kamieniołomy (Brandrud 2009).
Źródła:
Zdjęcie 1 - Autor: federicocalledda (Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowy)
Zdjęcie 2 - Autor: vvolkotrub (Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 4.0 International)
Zdjęcie 3 - Autor: vvolkotrub (Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 4.0 International)
