Leccinum aurantiacum

Co warto wiedzieć

Leccinum aurantiacum to rodzaj grzyba występującego w lasach Eurazji i Ameryki Północnej. Ma dużą, wyraźnie czerwoną czapkę i jest również znany w Ameryce Północnej jako łodyga parcha z czerwoną czapką. Rośnie w połączeniu z różnymi gatunkami drzew, w tym dębami, brzozami i bukami. Podobnie jak wiele innych grzybów, Leccinum aurantiacum ma potencjalne korzyści zdrowotne. Jest dobrym źródłem witamin B i D, a także minerałów, takich jak selen i potas.

Rodzaj Leccinum ma unikalne cechy, takie jak smukła łodyga z grubymi łuskami, hymenofor złożony z cienkich, długich rurek z małymi porami oraz biały lub żółtawy miąższ, który plami po przecięciu. Wszystkie grzyby Leccinum są mikoryzowe i jadalne. Ludzie lubią jeść ten gatunek i mogą go gotować podobnie jak inne jadalne borowiki, ale jego miąższ staje się bardzo ciemny po ugotowaniu. Jednak, podobnie jak inne grzyby z rodziny borowikowatych, jest podatny na inwazję robaków.

Inne nazwy: Podgrzybek czerwonawy, podgrzybek pomarańczowy, niemiecki (Espenrotkappe), holenderski (Rosse populierboleet).

Identyfikacja grzyba

1. Czapka

   Kapelusz Leccinum aurantiacum ma kształt kuli lub głębokiej kopuły, pokrytej delikatnym futrem, a następnie staje się płaski z łuszczącą się powierzchnią, w kolorze od ceglastoczerwonego do ciemnobrązowego. Może to być 1.57 do 8.Ma 66 cali (4 do 22 cm) szerokości i trójkątne klapy wokół krawędzi.

2. Rurki i pory

   Rurki są okrągłe, początkowo białe, a następnie jasnobrązowe i zakończone małymi, kanciastymi porami, które sinieją różowo-szaro, a następnie ciemnoszaro.

3. Łodyga

   Łodyga ma kolor biały lub bufiasty i 1.97 do 9.od 5 do 25 cm wysokości, o średnicy 0,5 cm.59 do 1.97 cali (1.5 do 5 cm), pokryty czerwonawo-brązowymi wełnistymi łuskami, które ciemnieją z wiekiem.

4. Miąższ

   Miąższ jest biały, gdy jest świeżo ścięty, ale może zmienić kolor na lekko niebieski i ciemnieć w kierunku podstawy podczas obróbki lub cięcia.

5. Zarodniki

   Wąsko elipsoidalny do wrzecionowatego, 12.5-18.5 x 3.5-6 µm.

6. Nadruk zarodników

   Oliwkowobrązowy do ochrowobrązowego.

7. Siedlisko

   Rośnie latem i jesienią w rozproszeniu lub gromadnie w glebie pod sosnami w lesie złożonym głównie z sosen i osik.

8. Reakcja chemiczna

   Brudny różowo-czerwony z formaliną, później zmieniający kolor na brązowo-fioletowy. Po dodaniu siarczanu żelaza trawa staje się szaro-zielonkawa i nieco bardziej zielonkawa w obszarach, które wcześniej nie były zabarwione.

Podobne gatunki

1. Leccinum versipelle

   Ma jednak jaśniejszą czapeczkę z bardziej żółtymi odcieniami, a szorstkość łodygi jest ciemna od samego początku.

2. Leccinum vulpinum

   Występuje wokół sosen i świerków. Nie wszyscy autorzy uznają je za odrębne gatunki.

3. Leccinum rufum

   Ma mniej czerwoną powierzchnię kapelusza i białe łuski na łodydze.

4. Leccinum albostipitatum

   Rośnie z osiką i ma białe łuski na łodydze.

5. Leccinum insigne

   Występuje w Ameryce Północnej i rośnie w drzewostanach osiki lub brzozy.

Taksonomia i etymologia

Borowik pomarańczowy został po raz pierwszy opisany przez francuskiego przyrodnika Jeana Baptiste'a Francoisa (Pierre'a) Bulliarda w 1781 r. i otrzymał naukową nazwę Boletus aurantiacus. Obecnie przyjęta nazwa naukowa, Leccinum aurantiacum, została opublikowana w 1821 roku przez brytyjskiego mikologa Samuela Fredericka Graya (1766-1828).

Nazwa rodzajowa, Leccinum, pochodzi od starowłoskiego słowa oznaczającego grzyba, podczas gdy epitet gatunkowy, aurantiacum, odnosi się do pomarańczowego koloru kapelusza.

Synonimy i odmiany

• Boletus rufus Schaeffer (1774), Fungorum qui in Bavaria et Palatinatu circa Ratisbonam, 4, s. 75, tab. 103

• Boletus aurantiacus Bulliard (1784), Herbier de la France, 5, tab. 236 & tab. 489, fig. 2 (Basionyme) Sanctionnement : Fries (1821)

• Boletus leucopodius Persoon (1800) [1799], Observationes mycologicae seu descriptiones tam novorum quam notabilium fungorum, 2, s. 11

• Boletus aurantius Persoon (1801), Synopsis methodica fungorum, p. 504

• Boletus aurantius var. ß leucopodius (Persoon) Persoon (1801), Synopsis methodica fungorum, p. 504

• Boletus aurantius var. γ rufus Persoon (1801), Synopsis methodica fungorum, s. 505

• Suillus aurantiacus var. γ rufus (Persoon) Poiret (1806), w Lamarck, Encyclopédie méthodique, Botanique, 7, s. 497

• Suillus aurantiacus var. ß leucopodius (Persoon) Poiret (1806), w Lamarck, Encyclopédie méthodique, Botanique, 7, p. 497

• Suillus aurantiacus (Bulliard) Poiret (1806), w Lamarck, Encyclopédie méthodique, Botanique, 7, s. 497

• Tubiporus julii-mensis Paulet (1808) [1793], Traité des champignons, 2, s. 369, tab. 169, fig. 1-2

• Leccinum aurantiacum var. leucopodium (Persoon) Gray (1821), A natural arrangement of British plants, 1, s. 646

• Leccinum aurantiacum var. rufum (Persoon) Gray (1821), A natural arrangement of British plants, 1, s. 646

• Boletus aurantiacus var. rufus (Persoon) Mérat (1821), Nouvelle flore des environs de Paris, Edn 2, 1, p. 46

• Boletus scaber var. aurantiacus (Bulliard) Pollini (1824), Flora veronensis quam in prodomum florae italiae septentrionalis, 3, p. 603

• Boletus scaber var. rufus (Persoon) Pollini (1824), Flora veronensis quam in prodomum florae italiae septentrionalis, 3, p. 604

• Boletus viscidus var. ß aurantiacus (Bulliard) Duby (1830), Botanicon gallicum seu synopsis plantarum in flora Gallica, Edn 2, 2, p. 784

• Boletus aurantius scaber Secretan (1833), Mycographie Suisse, 3, p. 9 (nom. inval.)

• Boletus rufus scaber Secretan (1833), Mycographie Suisse, 3, p. 10 (nom. inval.)

• Gyroporus rufus (Persoon) Quélet (1886), Enchiridion fungorum in Europa media et praesertim in Gallia vigentium, p. 161

• Boletopsis rufa (Persoon) Hennings (1898), w Engler & Prantl, Die natürlichen pflanzenfamilien, 1(1**), s. 194

• Solenia rufa (Persoon) Kuntze (1898), Revisio generum plantarum, 3, s. 522

• Tubiporus rufus (Schaeffer) Ricken (1918), Vademecum für pilzfreunde, Edn 1, p. 204

• Krombholzia rufa (Persoon) E.-J. Gilbert (1931), Les livres du mycologue, tome 3. Les Bolets, p. 183

• Krombholzia aurantiaca (Bulliard) E.-J. Gilbert (1931), Les livres du mycologue, tome 3. Les Bolets, p. 118

• Krombholzia aurantiaca subsp.* rufa (Persoon) Maire (1933), Treballs del Museu nacional de ciències naturals de Barcelona, sèrie botànica, 15(2), p. 42

• Krombholziella aurantiaca (Bulliard) Maire (1937), Publicaciones del Instituto botánico, Barcelona, 3(4), p. 46

• Krombholziella aurantiaca subsp.* rufa (Persoon) Maire (1937), Publicaciones del Instituto botánico, Barcelona, 3(4), p. 46

• Trachypus aurantiacus (Bulliard) Romagnesi (1939), Revue de mycologie, Paris, 4(2), p. 141

• Boletus versipellis var. aurantiacus (Bulliard) Vassilkov (1948), Edibles and poisonous fungi of central parts of the European Districts of the URSS, s. 38

• Leccinum rufum (Persoon) Kreisel (1984), Boletus, SchrReihe, 1, p. 30

• Krombholziella rufa (Persoon) Alessio (1985), Fungi europaei, 2, Boletus, p. 474, pl. 80

• Leccinum leucopodium (Persoon) Dörfelt & G. Berg (1990), Feddes repertorium, specierum novarum regni vegetabilis, 101(9-10), s. 567

• Leccinum quercinum (Pilat) E.E. & Watling s. aukcja

Źródła:

Zdjęcie 1 - Autor: Maksim Shanin (CC BY-SA 4.0 International)

Zdjęcie 2 - Autor: Björn S. (CC BY-SA 2.0 Generic)

Zdjęcie 3 - Autor: Björn S. (CC BY-SA 2.0 Generic)

Zdjęcie 4 - Autor: Lycaon (CC BY-SA 4.0 Międzynarodowe)