Plicatura nivea
Co powinieneś wiedzieć
Plicatura nivea i Plicaturopsis crispa, które są saprobami rozkładającymi drewno, są na tyle podobne zarówno genetycznie, jak i morfologicznie, że wielu uważa, że powinny dzielić rodzaj Plicatura.
Grzyb ten rośnie od września do listopada, w lasach liściastych i mieszanych, na suchych i ściętych, czasem na pniach lub suchych i opadłych gałęziach drzew liściastych, głównie olchy, czasem świerka. Powoduje białą zgniliznę drewna.
Plicatura to rodzaj grzybów z rzędu Agaricales. Rodzaj wyodrębniony przez Charlesa Hortona Pecka w 1872 r., obejmujący pojedynczy gatunek Plicatura nivea (synonim Plicatura alni Peck 1872).
Identyfikacja grzybów
Owocniki
Roczny, wyciągnięty lub wyciągnięty-zgięty.
Czapka
1 - 3 cm długości, 1 - 5 cm szerokości, 0.5 - 3 mm grubości, pojedyncze lub zgrupowane w kafelkowe grupy lub rzędy połączone na boki. Powierzchnia wygiętych kapeluszy jest naga lub lekko aksamitna, czasami lekko strefowa, biała, lekko żółtawa, kremowa, ochrowa, z wiekiem czasami brązowawa lub brązowawa. Krawędź jest sterylna, cienka, biała i czasami falista.
Hymenofor
Pomarszczona, pofałdowana. Powierzchnia hymenoforu jest najpierw biała, później bladokremowa, żółtawa, blado czerwonawa, blado szaro-czerwonawa.
Odcisk zarodników
Biały.
Zarodniki
4-6.5 * 0.8-2 μm, cylindryczne, lekko zakrzywione, o gładkiej powierzchni, amyloidalne, bezbarwne.
Miąższ
Miąższ jest cienki, początkowo gęsty, wodnisty, biały lub kremowy, później twardy, kruchy, żółtawy lub brązowawy, bez wyraźnego zapachu.
Synonimy
Merulius serpens Sommerf., 1826
Merulius niveus Fr., 1828
Sesia nivea (Fr.) Kuntze, 1891
Merulius petropolitanus Fr., 1836
Plicatura alni Peck, 1872
Merulius rimosus Berk. ex Cooke, 1891
Radulum cuneatum Lloyd, 1917
Źródła:
Zdjęcie 1 - Autor: Urmas Ojango (Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 2.0 Generic)
Zdjęcie 2 - Autor: Urmas Ojango (Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 2.0 Generic)
Zdjęcie 3 - Autor: Urmas Ojango (Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 2.0 Generic)
