Leccinum aurantiacum

Wat je moet weten

Leccinum aurantiacum is een soort paddenstoel die voorkomt in de bossen van Eurazië en Noord-Amerika. De paddenstoel heeft een grote, opvallende rode hoed en staat in Noord-Amerika ook wel bekend als de roodkapzwam. Hij groeit samen met verschillende boomsoorten, waaronder eiken, berken en beuken. Net als veel andere paddenstoelen heeft Leccinum aurantiacum potentiële voordelen voor de gezondheid. Het is een goede bron van vitamine B en D en mineralen zoals selenium en kalium.

Het geslacht Leccinum heeft unieke kenmerken zoals een slanke steel met dikke schubben, een hymenofoor die bestaat uit dunne, lange buisjes met kleine poriën en wit of geelachtig vlees dat vlekt bij het snijden. Alle Leccinum paddenstoelen zijn mycorrhizaal en eetbaar. Mensen eten deze soort graag en kunnen hem koken zoals andere eetbare boleten, maar het vlees wordt erg donker bij het koken. Maar net als andere paddenstoelen in de Boletaceae familie kunnen ze worden besmet met maden.

Andere namen: Rood-getopte schraapsteel, oranje eikenboleet, Duits (Espenrotkappe), Nederland (Rosse populierboleet).

Paddenstoel identificatie

1. Kap

   De hoed van Leccinum aurantiacum begint als een bal of diepe koepelvorm, bedekt met een fijne vacht, wordt dan plat met een geschubd oppervlak, variërend in kleur van baksteenrood tot donkerbruin. Kan 1 zijn.57 tot 8.4 tot 22 cm breed en heeft driehoekige flappen rond de rand.

2. Buizen en poriën

   De buisjes zijn rond, eerst wit en dan lichtbruin, en eindigen in kleine, hoekige poriën die rozegrijs en dan donkergrijs verkleuren.

3. Stam

   De steel is wit of buff en 1.97 tot 9.5 tot 25 cm hoog, met een diameter van 0 cm.59 tot 1.97 inch (1.5 tot 5 cm), bedekt met roodbruine wollige schubben die donkerder worden naarmate ze ouder worden.

4. Vlees

   Het vruchtvlees is wit wanneer het vers gesneden is, maar kan licht blauw worden en donkerder worden naar de basis toe wanneer het gehanteerd of gesneden wordt.

5. Sporen

   Smal ellipsoïdaal tot spoelvormig, 12.5-18.5 x 3.5-6 µm.

6. Sporenafdruk

   Olijfbruin tot okerbruin.

7. Habitat

   Hij groeit in de zomer en herfst verspreid tot kriskras in de grond onder dennen in een bos dat grotendeels bestaat uit dennen en espen.

8. Chemische reactie

   Vuil rozerood met formaline, later bruin-violet verkleurend. Met ijzersulfaat wordt de trama grijsgroenig en iets groener op voorheen ongekleurde plekken.

Gelijksoortige soorten

1. Leccinum versipelle

   Heeft echter een lichtere hoed met meer gele tinten en de ruwheid van de stengel is donker sinds het begin.

2. Leccinum vulpinum

   Komt voor rond dennen en sparren. Niet alle auteurs erkennen deze als aparte soorten.

3. Leccinum rufum

   Heeft een minder rood oppervlak van de hoed en witte schubben op de stengel.

4. Leccinum albostipitatum

   Groeit met espen en heeft witte schubben op de stam.

5. Leccinum insigne

   Komt voor in Noord-Amerika en groeit in espen- of berkenbossen.

Taxonomie en naamgeving

De oranje eikenboleet werd voor het eerst beschreven door de Franse natuuronderzoeker Jean Baptiste Francois (Pierre) Bulliard in 1781 en kreeg de wetenschappelijke naam Boletus aurantiacus. De huidige geaccepteerde wetenschappelijke naam, Leccinum aurantiacum, werd in 1821 gepubliceerd door de Britse mycoloog Samuel Frederick Gray (1766-1828).

De geslachtsnaam, Leccinum, komt van een oud Italiaans woord dat schimmel betekent, terwijl het specifieke epitheton, aurantiacum, verwijst naar de oranje kleur van de hoed.

Synoniemen en variëteiten

• Boletus rufus Schaeffer (1774), Fungorum qui in Bavaria et Palatinatu circa Ratisbonam, 4, p. 75, tab. 103

• Boletus aurantiacus Bulliard (1784), Herbier de la France, 5, tab. 236 & tab. 489, fig. 2 (Basionyme) Sanctionnement : Fries (1821)

• Boletus leucopodius Persoon (1800) [1799], Observationes mycologicae seu descriptiones tam novorum quam notabilium fungorum, 2, p. 11

• Boletus aurantius Persoon (1801), Synopsis methodica fungorum, p. 504

• Boletus aurantius var. ß leucopodius (Persoon) Persoon (1801), Synopsis methodica fungorum, p. 504

• Boletus aurantius var. γ rufus Persoon (1801), Synopsis methodica fungorum, p. 505

• Suillus aurantiacus var. γ rufus (Persoon) Poiret (1806), in Lamarck, Encyclopédie méthodique, Botanique, 7, p. 497

• Suillus aurantiacus var. ß leucopodius (Persoon) Poiret (1806), in Lamarck, Encyclopédie méthodique, Botanique, 7, p. 497

• Suillus aurantiacus (Bulliard) Poiret (1806), in Lamarck, Encyclopédie méthodique, Botanique, 7, p. 497

• Tubiporus julii-mensis Paulet (1808) [1793], Traité des champignons, 2, p. 369, tab. 169, afb. 1-2

• Leccinum aurantiacum var. leucopodium (Persoon) Gray (1821), Een natuurlijke schikking van Britse planten, 1, p. 646

• Leccinum aurantiacum var. rufum (Persoon) Gray (1821), Een natuurlijke schikking van Britse planten, 1, p. 646

• Boletus aurantiacus var. rufus (Persoon) Mérat (1821), Nouvelle flore des environs de Paris, Edn 2, 1, p. 46

• Boletus scaber var. aurantiacus (Bulliard) Pollini (1824), Flora veronensis quam in prodomum florae italiae septentrionalis, 3, p. 603

• Boletus scaber var. rufus (Persoon) Pollini (1824), Flora veronensis quam in prodomum florae italiae septentrionalis, 3, p. 604

• Boletus viscidus var. ß aurantiacus (Bulliard) Duby (1830), Botanicon gallicum seu synopsis plantarum in flora Gallica, Edn 2, 2, p. 784

• Boletus aurantius scaber Secretan (1833), Mycographie Suisse, 3, p. 9 (nom. inval.)

• Boletus rufus scaber Secretan (1833), Mycographie Suisse, 3, p. 10 (nom. inval.)

• Gyroporus rufumus (Persoon) Quélet (1886), Enchiridion fungorum in Europa media et praesertim in Gallia vigentium, p. 161

• Boletopsis rufa (Persoon) Hennings (1898), in Engler & Prantl, Die natürlichen pflanzenfamilien, 1(1**), p. 194

• Solenia rufa (Persoon) Kuntze (1898), Revisio generum plantarum, 3, p. 522

• Tubiporus rufus (Schaeffer) Ricken (1918), Vademecum für pilzfreunde, Edn 1, p. 204

• Krombholzia rufa (Persoon) E.-J. Gilbert (1931), Les livres du mycologue, tome 3. Bolets, p. 183

• Krombholzia aurantiaca (Bulliard) E.-J. Gilbert (1931), Les livres du mycologue, tome 3. Les Bolets, p. 118

• Krombholzia aurantiaca subsp.* rufa (Persoon) Maire (1933), Treballs del Museu nacional de ciències naturals de Barcelona, sèrie botànica, 15(2), p. 42

• Krombholziella aurantiaca (Bulliard) Maire (1937), Publicaciones del Instituto botánico, Barcelona, 3(4), p. 46

• Krombholziella aurantiaca subsp.* rufa (Persoon) Maire (1937), Publicaciones del Instituto botánico, Barcelona, 3(4), p. 46

• Trachypus aurantiacus (Bulliard) Romagnesi (1939), Revue de mycologie, Parijs, 4(2), p. 141

• Boletus versipellis var. aurantiacus (Bulliard) Vassilkov (1948), Edibles and poisonous fungi of central parts of the European Districts of the URSS, p. 38

• Leccinum rufum (Persoon) Kreisel (1984), Boletus, SchrReihe, 1, p. 30

• Krombholziella rufa (Persoon) Alessio (1985), Fungi europaei, 2, Boletus, p. 474, pl. 80

• Leccinum leucopodium (Persoon) Dörfelt & G. Berg (1990), Feddes repertorium, specierum novarum regni vegetabilis, 101(9-10), p. 567

• Leccinum quercinum (Pilat) E.E. & Watling s. auct

Bronnen:

Foto 1 - Auteur: Maksim Shanin (CC BY-SA 4.0 Internationaal)

Foto 2 - Auteur: Björn S. (CC BY-SA 2.0 algemeen)

Foto 3 - Auteur: Björn S. (CC BY-SA 2.0 Algemeen)

Foto 4 - Auteur: Lycaon (CC BY-SA 4.0 Internationaal)